บทที่107 ผู้ดีต้องมีจิตสำนึก

สายตาของเขาที่มองมาราวกับจะทะลุร่างกายของฉัน ฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ขยับ จู่ๆลู่จือสิงก็ลุกออกจากเตียงของโรงพยาบาลจากนั้นก็เดินเข้ามาหาฉัน เขายกมือขึ้นแตะใบหน้าของฉัน...