บทที่ 395 งานเลี้ยงที่แสนลึกลับ

“กินด้วยกันเถอะ อย่าขี้เหนียวหน่อยเลย ！” มู่ยู่วฉีดึงเย่ชูวเสวียที่กำลังหันหลังกลับ และเดินเข้าโรงแรมโดยพูดพล่อยๆตลอดทาง

หนานกงเจาถอนหายใจอย่างโล่งอก และสบตากับเซียวอวี้หลินด้วยความเจ็บปวด...