บทที่ 477 เพื่อนบ้านที่แสนงุนงง

หันศีรษะไป แสดงรอยยิ้มและเซี่ยอันน่าพูดว่า：“ ท้องฟ้ามืดแล้ว พวกเราก็ควรที่จะกลับไปแล้ว”

“ตกลง”

เมื่อเสียงเงียบลง เซี่ยอันน่าก็จับมือฉีฉีแล้วเดินจากไป

ฉีฉีประทับใจอวี๋เวย...