บทที่292 พวกเราจะไม่ห่างกันไปไหนอีก

เค่อหลานยังคงมีน้ำตาที่เอ่อล้นและดวงตาของเธอก็แดงเล็กน้อย เธอถามอย่างลังเลว่า "คุณเป็นหม่ามี้ของหนูจริงๆเหรอ คุณกลับมาแล้วจริงๆเหรอ"

"จำหม่ามี้ไม่ได้จริงๆเหรอ?” ถังซินเหยารู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

เค่อหลานยื่นมือไปสะกิดที่ใบหน้าของถังซินเหยาอย่างระมัดระวัง...