บทที่ 387 ย้อนกลับไปไม่ได้ ก็ใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อชดเชยส่วนที่ขาดหายไป

ฟู่สีเกอถามแบบนี้ ชั่วขณะสายตาของทุกคนก็หยุดมองไปที่ซูสือจิ่น

เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาล เพียงแต่ทันทีหลังจากนั้นก็ยิ้มออกมา : "วางใจเถอะ ฉันมีความสุขดี! อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ตัวคนเดียวด้วย!"

หยานชิงเจ๋อหยุดหายใจไปชั่วขณะ...