บทที่ 272: ความไร้เดียงสาที่สูญเสียไป

เวลาสิบเจ็ดนาฬิกา เป็นเวลาเลิกงานของพนักงานส่วนใหญ่ในบริษัทเซิ่งซื่อกรุป และเซิ่งอันหรานเองก็ออกงานเวลานี้ในทุกๆ วัน ทางฝ่ายการเงินของบริษัทมีปัญหา อวี้หนานเฉิงจึงต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาที่บริษัท

“ไม่ให้ฉันรอจริงๆ...