บทที่ 378 เธอออกจากฉันไม่ได้

เวลาทั้งคืน ฝนเย็นดึงกำลังสุดท้ายที่มีอยู่บนตัวของเซิ่งอันหรานไปแล้ว เธอแทบจะมองไม่เห็นแสงไฟที่หน้าต่างชั้นสอง สายตาไม่ชัดเจน

ก่อนที่จะหมดสติไป เธอแทบจะมองเห็นเหมยเหมยคนรับใช้ที่อยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลอวี้ถือร่มวิ่งเข้ามาที่ตัวเอง

เธอไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง...