บทที่418 สวรรค์ไม่ยอมให้เจ้าเด็กนี่หนีไปสินะ

สองวันต่อมาในตอนกลางดึก นายหญิงอวี้เดินในโถงทางเดินไปยังห้องพักของกู้เทียนเอินด้วยความรีบร้อน

ยังมีกระเป๋าเดินทางที่ยังจัดไม่เสร็จวางอยู่ในห้อง กู้เทียนเอินกำลังนั่งที่ขอบเตียงด้วยท่าทางง่วงนอน

“แล้วเย่จื่อล่ะ?”

"ไปแล้ว"...