บทที่ 444 พวกเรามีป่าป๊า

รู้สึกเจ็บข้อมือ เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว กลับไม่กล้าขัดขืน กลัวจะโดนแผลของเขา

"คุณปล่อยฉัน"

"คุณรู้สึกว่าตัวเองจากไปตอนนั้นยิ่งใหญ่มากมาโดยตลอดใช่ไหม คุณจากไปแล้ว ผมกับจิ่งซีสามารถใช้ชีวิตเหมือนที่ผ่านมา...