บทที่ 512 ก็ไม่ได้เหมือนขนาดนั้น

หน้าจอโทรศัพท์ดับไป บริเวณรอบๆมืดลง กู้อันอยู่ภายใต้ความมืด ในใจสงบอย่างอธิบายไม่ถูก

คิดไปคิดมา เปิดหน้าจอโทรศัพท์ มองเห็นเวลาสามทุ่มสิบห้านาที มุมปากกระตุกยิ้มหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง...