CHAPTER 30

[Sharm’s POV] When i got on the room, agad akong umupo duon sa pwesto ko at dun nilabas lahat ng pagod ko. Whoo grabe! Pagod na pagod ako sa kakatakbo! Gosh! Nilingon 'ko 'yung pintuan and Thank God! Wala 'pa sya. Oh gosh! Sana 'di nya ko nakilala at namukhaan. Ugh! *Inhale* *Exhale* Whooo sana di nya ko mah--- "Sharmaine." Halos nanigas at nanlamig ang katawan at paligid 'ko nang marinig 'ko ang boses 'nya. No... Nakilala 'nya ba ako? Mariin akong napaikit at napa-cross fingers. Nanatili...