บทที่ 173 เสี่ยวถาง ความเป็นจริงแล้วผมนั้นอิจฉาคุณจริงๆ

ในห้องนั้นโจวเหวินซิ่วไม่ตอบกลับใด ๆ และทั้งห้องก็เงียบสงัด

สือมูเฉินมองดูเธอด้วยความเจ็บปวด รู้สึกเพียงว่าตัวเองนั้นได้ระบายอารมณ์ออกไปนั้นมันไร้ประโยชน์

เขาค่อย ๆ ดึงผ้าคลุมโซฟาออก...