บทที่471 สาวน้อยของฉันโตแล้ว

ขณะที่เขาลุกขึ้น โอหยางจวิ้นรู้สึกหน้ามืด แต่เขาพยายามตั้งสติจึงไม่ล้มลง

เขาชะลอตัวลง แล้วพูดกับสือจินหว่าน:"หวันหว่าน เราเดินช้าลงหน่อย"

“อืม” สือจินหว่านพยุงโอหยางจวิ้นที่ไม่สามารถขยับได้...