บทที่ 17 กำไลที่เป็นมรดกตกทอด

เฉียวเหวยอีมองไปยังเบอร์ที่โทรเข้ามา ลุกขึ้นแล้วล็อกประตู

“ร่างกายไม่เป็นไรแล้วหรอ?”เสียงในโทรศัพท์ น้ำเสียงของชายคนนี้แฝงไปด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไร”เฉียวเหวยอีเก็บเสื้อผ้าเข้าไปในกระเป๋า พูดแบบเฉยๆว่า“ครั้งนี้ฉันสะเพร่าเอง แล้วสืบได้หรือยังว่าฉันไปอยู่ที่โรงแรมได้ยังไง?”

“เรื่องนั้นยัง อีกฝ่ายไม่เหลือร่องรอยไว้เลย”ถังอี้พูดอย่างหงุดหงิด เหมือนว่าจะนึกอะไรขึ้นได้ รีบถามเธอ“ตอนนี้เธออยู่ไหน? อย่าบอกนะว่ากลับไปที่ตระกูลนั้นอีก?”

“อืม”

เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับเบาๆของเธอ ถังอี้ก็กังวลขึ้นมาทันที“อย่าหาว่าฉันอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ แต่แบบนั้นมันเป็นเรื่องที่คนเป็นพ่อเขาจะทำกันหรอ? ให้ท้ายไอ้คนนามสกุลเซียวนั่น！เธอทนอยู่ไปได้ยังไง? รีบย้ายออกมาเถอะ มาอยู่ที่บ้านฉัน”

“ไม่ดีกว่า ชายหญิงแตกต่างกัน อีกอย่างคุณก็มีชื่อเสียง”เฉียวเหวยอีเบะปาก พูดว่า“แต่ฉันก็จะย้ายออกไปจริงๆ คุณช่วยฉันติดต่อหน่วยงานหน่อย ดูว่าจะมีห้องชุดเล็กๆสักที่ไหม ฉันจะเช่าห้องหนึ่ง”

“เธอแน่ใจหรอว่าจะเช่า ไม่ใช่ซื้อ?”ถังอี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

เฉียวเหวยอีกำลังจะตอบ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังขึ้นที่นอกห้อง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“แค่นี้ก่อนนะ”เธอรีบวางสาย ลุกขึ้น เปิดประตูแล้วมองออกไปข้างนอก มองไปยังเฉียวอีเหรินที่มีสีหน้าตกใจ ในมือถือกล่องอยู่ตรงข้ามประตู

“วันนี้นอกจากคนทำความสะอาด ก็ไม่มีใครเข้าห้องของคุณหนูนะคะ！”แม่บ้านหวังมองของที่แตกอยู่ในกล่อง ก็ตกใจจนหน้าซีด

เฉียวอีเหรินตาแดงก่ำ เม้มปากร้องไห้ท่าเดียว ส่งกล่องที่อยู่ในมือให้กับซ่งชิงหรูที่รีบมา

ซ่งชิงหรูรับไปดู สีหน้าก็เปลี่ยนไป“นี่คือกำไลหยกที่ตระกูลลี่ให้มา คุณผู้ชายตระกูลลี่บอกว่าเป็นของที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น！”

“แม่บ้านหวัง วันนี้ยังมีใครขึ้นมาที่ชั้นสามอีก?”

“ตอนเช้าก็มีสาวใช้ทำความสะอาดขึ้นมาพร้อมกับดิฉัน อีกอย่างของสิ่งนี้ก็อยู่ในลิ้นชักของคุณหนู พวกเราไม่มีทางไปยุ่งกับลิ้นชักคุณหนูอยู่แล้ว！”แม่บ้านหวังรีบอธิบาย

เฉียวเหวยอีพิงขอบประตู มองดูความยุ่งเหยิงของตระกูลเฉียวตรงหน้า

เฉียวเจิ้งกั๋วได้ยินแม่บ้านหวังพูดแบบนี้ คิดพักหนึ่ง ก็หันไปมองเฉียวเหวยอี ชั้นสามก็มีแต่เฉียวอีเหรินกับเฉียวเหวยอีพักอยู่แค่สองคน

เฉียวเหวยอีรู้สึกได้ถึงสายตาของทุกคนมาตกอยู่ที่ตนเอง อดไม่ได้ต้องเลิกคิ้ว พูดว่า“ขอโทษนะ คือฉันเพิ่งขึ้นมาได้แค่ห้านาที”

“แต่นอกจากเธอก็ไม่มีใครขึ้นมาแล้ว ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร?”เฉียวอีเหรินกังวลจนหน้าแดงก่ำ “พี่ ฉันรู้ว่าเธอเกียจฉันที่ฉันแย่งลี่เย่ถิงไป แต่ลี่เย่ถิงไม่ชอบเธอมันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันนิ！”

“กำไรหยกนี้มีค่ามหาศาล ถ้าตระกูลลี่เอาเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง? พวกเราจะเอาอะไรไปรับผิดชอบ?”

คำพูดแค่ไม่กี่คำ ก็โยนความรับผิดชอบเรื่องกำไลแตกมาไว้ที่เฉียวเหวยอีคนเดียว

เฉียวเหวยอีอดขมวดคิ้วไม่ได้

“ทำไมเธอถึงได้เลวทรามขนาดนี้！”ซ่งชิงหรูเดินเข้าไปใกล้เฉียวเหวยอี ชี้หน้าด่าว่า“เธอไม่ได้ลี่เย่ถิง ก็จะทำลายทั้งตระกูลเฉียวไปด้วยเลยใช่ไหม?！

เฉียวเหวยอี เธอก็เหมือนกับแม่เธอนั่นแหละ นังจิ้งจอก นังตัวทำลาย！”

ฟังคำด่าของซ่งชิงหรู สีหน้าของเฉียวเหวยอีก็ค่อยๆนิ่งลง

จริงอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดี ห่วงแต่จะให้ตัวเองมีชีวิตที่ดี ขนาดลูกสาวตัวเองยังทิ้งได้ลง ข้อนี้เฉียวเหวยอีไม่เถียง

เธอนิ่งไปพักหนึ่ง เงยหน้าไปมองเฉียวเจิ้งกั๋ว พูดเสียงต่ำว่า“ฉันบอกแล้ว ไม่ใช่ฝีมือฉัน”

“ฉันเพิ่งขึ้นมาได้แค่ห้านาที เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จ กำไลอาจจะแตกนานแล้วก็ได้”

“ก่อนนอนเมื่อคืนฉันเพิ่งเอาออกมาเช็คดู！เมื่อคืนยังดีดีอยู่เลย！”เฉียวอีเหรินรีบพูดขึ้น

เฉียวเหวยอีหันไปมองเฉียวอีเหริน ไม่พูดอะไร

ภายนอกเฉียวอีเหรินดูเป็นคนใจดี ว่านอนสอนง่าย แต่เฉียวเหวยอีรู้ตั้งแต่เด็กแล้วว่า ที่จริงเธอไม่ใช่แบบนั้น