บทที่ 20 ใส่ร้าย

ขณะที่กำลังลังเล ทันใดนั้นเสียงอันมีเสน่ห์ของเฉียวอีเหรินก็ดังขึ้นที่บันได แฝงไปด้วยความดีใจ“เย่ถิง คุณมาแล้ว！”

เฉียวเจิ้งกั๋วรู้สึกโล่งใจ รีบลุกขึ้นพูด“อีเหริน เธอมาพอดี คุยเป็นเพื่อนเย่ถิงไปก่อนนะ”

“ค่ะ”เฉียวอีเหรินตอบรับ เดินไปนั่งลงข้างลี่เย่ถิง

เมื่อกี้ตอนที่เธออยู่ชั้นบน ก็ได้ยินที่ลี่เย่ถิงถามเรื่องของเฉียวเหวยอี หรือว่าวันนี้ที่เขาตอบรับว่าจะมากินข้าวที่บ้านก็เพราะนังคนนั้น ?

เธอคิดพักหนึ่ง แล้วยื่นมือไปจับแขนเสื้อลี่เย่ถิงเบาๆพูดว่า“เย่ถิง ที่จริงเมื่อกี้ฉัน......ขอโทษนะ ฉันทำกำไลที่คุณปู่ลี่ให้มาแตกแล้ว......”

เมื่อเดือนก่อน ผู้อาวุโสลี่เป็นคนให้กำไลนั้นกับเฉียวอีเหรินเองกับมือ

“เกิดอะไรขึ้น?”ลี่เย่ถิงอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง ก่อนที่พี่จะกลับมากำไลยังดีดีอยู่เลย แต่ผ่านไปแค่แป๊บเดียวก็แตกแล้ว......”เฉียวอีเหรินรีบร้องห่มร้องไห้ขึ้นมา น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย เธอพูดกับลี่เย่ถิงเสียงเบา

ท่าทางเหมือนร้อนรนไม่รู้จะทำยังไง

“ถ้าคุณปู่โกรธฉันขึ้นมาจริงๆ ฉัน......”เธอพูดไปครึ่งหนึ่ง ก็หยุดพูดไป เธอมองไปที่ตาของลี่เย่ถิง เหมือนไม่รู้จะทำยังไงต่อ

ลี่เย่ถิงสบสายตากับเธอไม่ได้พูดอะไร ไม่ทันที่เขาจะพูด เสียงไม่พอใจของเฉียวเจิ้งกั๋วก็ดังขึ้นตรงบันได“เธอจะไปไหน?”

“ไม่ใช่ว่าบอกให้ฉันย้ายออกไปหรอ? บ้านก็หาได้แล้ว”เฉียวเหวยอีถือกระเป๋าแล้วเดินลงบันไดไป ตอบกลับไปเฉยๆ

“อยู่ที่บ้านนี่แหละ ไม่ต้องย้ายแล้ว”สีหน้าของเฉียวเจิ้งกั๋วยิ่งไม่พอใจ

“บ้าน?”เฉียวเหวยอีอดไม่ได้ขำออกมา“นอกจากคุณปู่ ในบ้านนี้มีอะไรเกี่ยวกับฉัน?คุณรู้ความหมายของคำว่าบ้านไหม?”

สีหน้าของเฉียวเจิ้งกั๋วเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เลยพูดความจริงขึ้นมาตรงๆว่า“รอเซียวเซิ่งออกจากโรงพยาบาล คนตระกูลเซียวก็จะจัดงานหมั้นของพวกเธอ เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น！”

“ฉันตกลงแล้วหรอ?”เฉียวเหวยอีถามกลับเสียงนิ่ง

“เฉียวเหวยอี เธอก็รู้ว่าสถานะตอนนี้ของเธอเป็นยังไง ตระกูลเซียวมองเธอ ก็ถือเป็นบุญของเธอแล้ว！”เฉียวเจิ้งกั๋วชี้หน้าด่าเธอด้วยความโกรธ

“เพราะงั้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ?”เฉียวเหวยอียิ้มมุมปาก ตอบกลับเหยียดๆว่า“ตอนนั้นศาลตัดสินให้ฉันอยู่กับอันถง”

“หลายปีมานี้อันถงได้ดูแลเธอไหม?！”

สีหน้าของเฉียวเหวยอีค่อยๆนิ่งลง “เขาจะดูแลหรือไม่ดูแลฉัน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ！”

เธอพูดจบ ไม่อยากสนใจเฉียวเจิ้งกั๋วอีก ถือกระเป๋าเดินทางแล้วรีบลงบันไดขั้นสุดท้าย ตรงดิ่งไปทางห้องรับแขก

แต่เพียงแค่ไม่กี่ก้าว ก็ไปเห็นกับคนสองคนที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ฝีเท้าเธอหยุดลง

ลี่เย่ถิงเงยหน้า สายตามองไปที่เธอที่กำลังถือกระเป๋าเดินทางอยู่

เมื่อกี้เฉียวเหวยอีเก็บของอยู่ที่ห้อง ไม่รู้ว่าลี่เย่ถิงมา ทั้งสองมองหน้ากัน เธอก็ละสายตาไปมองเฉียวอีเหรินที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างๆเขา อดที่จะเบะปากไม่ได้

รีบเร่งฝีเท้า เดินต่อไปทางประตู

เฉียวอีเหรินเห็นสายตาของลี่เย่ถิงมองไปทางเฉียวเหวยอี เหมือนลืมไปแล้วว่าเธอยังอยู่ข้างๆ ก็กระตุกที่แขนของเขาเบาๆ พูดอย่างน่าสงสารว่า“เย่ถิง เรื่องกำไล......”

“ก็แค่กำไลวงหนึ่ง”ลี่เย่ถิงละสายตา ตอบกลับไปเฉยๆ

“แล้ว......”เฉียวอีเหรินเช็ดน้ำตา ยังอยากจะพูดอะไรต่อ

“ฉันมีเรื่องด่วนต้องไปทำ วันนี้ก็ไม่ทานข้าวที่นี่แล้ว”ลี่เย่ถิงไม่รอเธอพูดจบ ดึงแขนออกอย่างใจเย็น ลุกขึ้นแล้วพูด

เฉียวอีเหรินนิ่งไป รีบลุกขึ้นตาม “แต่เช้านี้ฉันไปซื้อหลงจิ่งซูที่หลิงหลงเก๋อด้วยตัวเองเลยนะ แม่เองก็ไปทำอาหารที่คุณชอบกินตั้งแต่เช้า คุณว่า...... ”

ลี่เย่ถิงเหลือบมองขนมที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงามอยู่บนโต๊ะ แต่กลับไม่มีความอยากเลย

“ฉันไม่ชอบกินขนม”เขาพูดขึ้นเฉยๆ

ทั้งๆที่เฉียวอีเหรินเห็นเขาชอบไปซื้อหลงจิ่งซูที่หลิงหลงเก๋อ แล้วยังเคยเห็นเขากินมันด้วย ทำไมอยู่ดีดีก็ไม่ชอบแล้วล่ะ?

“แล้วคุณชอบกินอะไร ฉันจะไปซื้อเดี๋ยวนี้เลย！เย่ถิง คุณโกรธฉันใช่ไหม?”เฉียวอีเหรินเดินตามหลังเขาแบบร้อนรน“วันเกิดของซุ่ยซุ่ยฉัน......”

“คุณปู่ท่านเป็นคนชวน ต้องไปอยู่แล้ว”ลี่เย่ถิงไม่รอเธอพูดจบ หยุดฝีเท้าลง หันไปมองเฉียวอีเหริน แล้วพูดขมวดคิ้ว

เฉียวอีเหรินโล่งใจ ไม่กล้าถามอะไรลี่เย่ถิงอีก ไปส่งเขาที่ประตู มองดูเขาขึ้นรถ

“คุณชาย เกิดเรื่องแล้วครับ” อู๋โยวรอลี่เย่ถิงนั่งนิ่งแล้วรีบส่งแท็บเล็ตไปให้ พูดขึ้นเสียงต่ำ