บทที่ 18 ของที่ตระกูลลี่หวงแหน

เธอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง สีหน้าดูไม่แตกตื่น จ้องมองเฉียวอีเหรินนิ่งๆ ถามเธอว่า“เธอบอกว่า เมื่อคืนเธอเพิ่งเช็คกำไลไปใช่ไหม?”

“ใช่”เฉียวอีเหรินสูดจมูกเบาๆ ตอบด้วยความเสียใจ

เฉียวเหวยอีอดที่จะหัวเราะเย็นๆขึ้นมาไม่ได้ โชว์โทรศัพท์ขึ้นต่อหน้าทุกคน พูดว่า“คำพูดนี้เฉียวอีเหรินพูดเองนะ ฉันอัดไว้แล้ว”

“เธอพูดความจริงแล้วจะกลัวเธออัดเสียงทำไมล่ะ?”

เฉียวเหวยอียิ้มเย็น ไม่ได้สนใจเธอ ชี้ไปที่กล้องวงจรปิดที่อยู่ชั้นล่าง ว่า“กล้องวงจรปิดในบ้านนี้เปิดตลอด24ชั่วโมงใช่ไหม?”

“แน่นอนอยู่แล้ว”ซ่งชิงหรูตอบกลับเสียงเย็น

ยังไงซะกล้องวงจรปิดก็มีแค่ตรงบันได จับภาพตรงระเบียงทางเดินไม่ได้อยู่แล้ว ซ่งชิงหรูได้เตรียมกับเฉียวอีเหรินไว้ก่อนแล้ว ก็เพราะยังไงก็ไม่มีหลักฐาน พวกเขาเลยใส่ร้ายเฉียวเหวยอีได้

เฉียวเหวยอีขอภาพบันทึกจากกล้องวงจรปิดเมื่อยี่สิบนาทีก่อนกับพ่อบ้าน ซูมเข้าใกล้ แล้วหยุดภาพไว้ขณะที่เธอกำลังขึ้นบันได ให้เฉียวเจิ้งกั๋วดู

เฉียวเจิ้งกั๋วถามกลับแบบเก็บความโกรธไว้ว่า“แล้ว?”

“เมื่อคืนฉันไม่ได้กลับบ้าน ทุกคนคงรู้ใช่ไหม?”มุมปากของเฉียวเหวยอีมีรอยยิ้มจางๆ ถามเฉียวเจิ้งกั๋วกลับไป

“เธอยังกล้าพูดอีก！”สีหน้าเฉียวเจิ้งกั๋วยิ่งแย่ลง เขากำลังจะถามเฉียวเหวยอี ว่าเมื่อคืนหลังออกจากงานเลี้ยงแล้วไปไหน！คนของตระกูลเซียวมารอทั้งคืน เพิ่งจะกลับไปตอนฟ้าสาง！

ผู้อาวุโสเฉียวอ๊วกเลือดก็เพราะเรื่องนี้！

“เพราะงั้นตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเมื่อกี้ ฉันเพิ่งจะขึ้นมาชั้นบนแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”เฉียวเหวยอีพูดต่อ

“แล้ว ก่อนที่ฉันจะขึ้นไป น้องสาวคนดีของฉันก็อยู่ที่ห้องของตัวเองแล้ว ฉันเข้าไปหรือไม่เข้าไป เธอไม่รู้หรอ?”

เฉียวเจิ้งกั๋วนิ่งไปพักหนึ่ง ก็หันไปมองเฉียวอีเหริน

“ฉัน......”เฉียวอีเหรินอึ้งไปเลย

เธอกับซ่งชิงหรูไม่ได้คิดถึงปัญหาจุดนี้เลย นึกว่ากล้องจับภาพบริเวณนี้ไม่ได้ ก็คงใส่ร้ายเฉียวเหวยอีได้สบาย！

“ฉันถามเธอหน่อย เมื่อกี้ฉันเข้าห้องเธอหรือเปล่า?”สายตาของเฉียวเหวยอีเฉียบคมขึ้นมา ถามเฉียวอีเหรินเสียงนิ่ง

เฉียวอีเหรินถูกไล่ต้อนจนพูดไม่ออก เหงื่อเย็นๆค่อยๆก่อตัวขึ้นบนหน้าผากเธอ

“ตอนที่แม่บ้านหวังมาถึง เห็นฉันอยู่ในห้องของคุณหนูรองไหม?”เฉียวเหวยอีถามแม่บ้านหวังที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ดิฉัน......ดิฉันไม่รู้”แม่บ้านหวังตอบกลับเสียงเบา หลบสายตาเฉียวเหวยอีด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่รู้ใช่ไหม? แต่ฉันรู้”

เฉียวเหวยอีหันหลังกลับเข้าไปในห้อง หยิบโน๊ตบุ๊คจากเตียงขึ้นมาโดยตรง เปิดโปรแกรมขึ้นมา ในนั้นคือภาพเธอจากกล้องโน๊ตบุ๊ค

ภาพฉายตั้งแต่ หลังจากที่เฉียวเหวยอีเข้าห้อง ก็นั่งเก็บของ คุยโทรศัพท์อยู่หน้าเตียงตลอดเวลา

และเวลาที่เฉียวเหวยอีเข้าห้อง ก็ตรงกับภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันไดพอดี

เฉียวเจิ้งกั๋วดูหลักฐานทั้งสองชิ้นเสร็จ ก็ไม่มีเสียงอะไรจากเขา

คำตอบชัดเจนมาก ก็คือเฉียวอีเหรินใส่ร้ายเฉียวเหวยอี！

“อีเหริน！”สีหน้าเฉียวเจิ้งกั๋วเขียวคล้ำ จ้องไปยังเฉียวอีเหรินที่อยู่ข้างหลัง “นี่มันเรื่องอะไรกัน?！”

“เธอรู้ไหมว่ากำไลนี้เป็นสิ่งที่ตระกูลลี่หวงแหนมากที่สุด！เป็นของของคุณนายหญิงที่มีค่ามาก！อีกไม่กี่วันเธอต้องใส่มันไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของซุ่ยซุ่ย！เธอจะให้ฉันแก้ตัวกับตระกูลลี่ยังไง?！”

เฉียวอีเหรินคิดว่า ขอแค่ตัวเองกับแม่บ้านเฉินโทษว่าเฉียวเหวยอีเป็นคนทำ ก็คงไม่มีอะไรผิดพราด！นึกยังไงก็นึกไม่ถึงว่าเฉียวเหวยอีจะเปิดกล้องในโน๊ตบุ๊คไว้ตลอดเวลา！

“คุณพ่อ......”ตอนนี้เธอถึงได้รน พูดอธิบายด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า“ขอโทษค่ะฉันโกหก ฉันก็ไม่รู้ว่ากำไรนี้แตกเมื่อไหร่ ฉันคิดว่าพี่อิจฉา ก็เลยคิดไปก่อนว่าเธอเป็นคนทำ”