บทที่878 ฉันอยู่นี่แล้ว

เฉียวเหวยอีเหงื่อออกด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามอย่างสุดกำลังเพิ่งจะลืมตาขึ้นมองลี่เย่ถิงที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอมองเห็นความกังวลในดวงตาของเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นดวงตาของลี่เย่ถิงที่แสดงอารมณ์อื่นที่ไม่ใช่ความกระวนกระวายใจและความหงุดหงิดต่อตัวเอง

เธอเจ็บปวดมากจนไม่กล้าแม้แต่จะหอบ...