บทที่942 กังวลจนเกินเหตุ

แม้ว่าเฉียวเจิ้งกั๋วจะสำนึกผิดและต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่ชั่วชีวิตนี้เฉียวเหวยอีไม่มีทางอภัยให้เขาได้อย่างแน่นอน

“ผู้อาวุโสบอกว่าอยากเจอเธอน่ะ” ลี่เย่ถิงหยุดเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยเสียงต่ำ

“เมื่อครู่เขาเรียกชื่อเธอ”

ฝ่าเท้าของเฉียวเหวยอีหยุดชะงักอย่างกะทันหัน...