บทที่ 954 โชคร้ายกลายเป็นโชคดี

“ฉันคิดว่า ลี่เย่ถิงดีจริงๆ”เฉียวซือเสียนไม่รอให้เฉียวเหวยอีพูด ก็พูดกับเธอก่อน

“เขายังไม่ถึงตอนหกโมงเช้าก็ตื่นแล้ว เวลาที่ตื่นขึ้นมาก็กลัวว่าเธอจะหนาวจนตื่น มือที่ถูกเธอนอนหนุนไว้ก็ไม่กล้าขยับ”

เฉียวซือเสียนตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว...