บทที่960 สมน้ำหน้า !

ขณะที่เธอพูด ความขุ่นเคืองที่ซ่อนเร้นเล็กน้อยก็ฉายผ่านดวงตาของเธอ

“หากฉันไม่ได้ความจำเสื่อมจริงๆ เธออยากจะพูดอะไรงั้นเหรอ?” เฉียวซือเสียนจ้องไปที่เธอและถามด้วยเสียงต่ำ “ฉันต้องเป็นโรคสมองขาดเลือด...