บทที่ 1115 ไม่อาจละสายตาได้

เหลาอู่อยู่ที่นั่นด้วยพลางพายเรือไปมา พลางมองเฝ้ามองดูใบหน้าของคุณชายรองที่กำลังมืดมนราวกับก้นหม้ออย่างไรอย่างนั้น เหงื่อเย็นของเขาค่อยๆไหลซึมลงมา

ตั้งแต่ที่อู๋โยวเกิดเรื่อง...