บทที่1118 เพียงอิจฉานกยวนยางไม่อิจฉาเซียน

เฉียวเหวยอีเห็นว่าลี่เย่ถิงไม่ยอมจากไป จึงขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อยก่อนจะกระซิบว่า "ไปเถอะ ลูกชายของเราง่วงจนพูดไม่เป็นภาษาแล้ว"

ข้างนอกประตู ซุ่ยซุ่ยอ่านบทกลอนอย่างตะกุกตะกักว่า "...