บทที่1132 ลมพัดเย็นสบาย ชอบมากเลย

เฉิงโย่วรับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองมาของแม่ ก่อนจะพูดอย่างใจเย็น “ยังมีเวลาอีกเยอะน่า แม่ครับ ผมกับชูเอ๋อร์ต้องไปแล้วนะ”

จากนั้นไป๋อิงก็ฟื้นคืนสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคนและยิ้มอย่างไม่เต็มใจ...