บทที่ 1051 อาจารย์!

เธอหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว คว้าเศษแก้วขนาดพอเหมาะ ถือไว้ในมือแล้วเหลือบมองไปทางประตูโกดัง

ด้านนอกนั้นเงียบมาก เงียบมากกว่าเก่าราวกับว่าด้านนอกนั้นไม่มีใครอยู่เลย

อันหนิงใช้ปลายแก้วถูเชือกที่มือของเธออย่างรวดเร็วพลางตั้งใจฟังเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอก

ในขณะที่เชือกกำลังจะขาด...