บทที่ 1052 มันเจ็บปวดไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเลยใช่ไหม?

อันหนิงจ้องมองมั่วหานเซิงที่อยู่ตรงหน้าของเธออย่างเงียบๆและไม่พูดอะไร

ตราบใดที่มีอาจารย์อยู่เคียงข้างเธอ ภายในใจของเธอก็รู้สึกสงบอย่างไม่สามารถอธิบายได้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาไม่สิ่งใดที่อาจารย์รับมือไม่ได้...