บทที่1152 ขอแค่มีศรัทธา สักวันต้องเป็นของเรา

เฉินชูหายใจไม่ออกด้วยความอับอาย มองลงไปที่ชุดแต่งงานโดยไม่พูดอะไร

เธอจะมีความสุขได้อย่างไร?

เธอรู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงเครื่องบรรณาการที่กำลังจะถูกส่งออกไป ทุกคนรู้สึกพอใจและมีความสุขกับการเสียสละของเธอ...