บทที่ 89 มีความสามารถก็ไปร้องห่มร้องไห้ที่จวนเซ่อเจิ้งอ๋องเสีย

ใกล้ยามจื่อ[1]แล้ว ภายในหอสือเสินเหลือเพียงซูหนิงซีและสมาชิกเพียงไม่กี่คน

ฝังอวี้ขมวดคิ้วแน่นและเริ่มเอ่ยว่า "ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าน้องสามของเจ้านั้นดวงตาพร่ามัวเพราะความรักบดบัง...