บทที่ 167 ชีวิตของกูหน่ายนายมีค่าเพียงสองแสนตำลึงเท่านั้นเหรอ?

ช่วงเวลาพริบตาเดียว ชายคลุมหน้าที่เดิมทีเหมือนเป็นเพียงคนตัวใหญ่โง่เง่าก็ส่งพลังอันหนาวเหน็บแผ่ซ่านออกมา แตกต่างจากคนที่ดูโง่เขลาและอ่อนหวานเมื่อกี้นี้เป็นคนละคน!

“กล้าดียังไงมาโกหกข้า?!”...