บทที่ 662 เซ่อเจิ้งอ๋องหลงภริยาหัวปักหัวปำ!

ชั่วพริบตาชายผมทรงลานบินก็กลิ้งออกมาด้านนอกพระที่นั่งฉินเจิ้ง และล้มลงอย่างแรงบนพื้นน้ำแข็งที่แข็งและเย็นยะเยือก จากนั้นก็อาเจียนออกมาเป็นกองเลือดสดขนาดใหญ่ จักเห็นได้ว่าการถีบของไป๋หลี่จิ่นเมื่อครู่นี้ มีพละกำลังมากเพียงไหน!

ด้ายไหมทองบนตัวนั้น...