บทที่ 311 ล้วนต้องกล่าวโทษข้า

ดูจากสภาพการณ์นี้แล้ว อธิบายดีๆ ซูหนิงซีก็คงมิฟัง

ไป๋หลี่จิ่นยื่นมือออกไป แล้วผลักประตูให้เปิดออกด้วยฝ่ามือเดียว

บานประตูสั่นสะเทือน ไม้กระดานแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่วงหล่นลงบนพื้น

ซูหนิงซีนั่งอยู่ที่หัวเตียง...